قرارداد بی او تی (Built, Operate, Transfer)

بشر از دیرباز در جستجوی رشد اقتصادی بیشتر و بالا بردن سطح رفاه زندگی، همواره در جستجوی یافتن راههایی برای نیل به این هدف و ایجاد حس رضایت مندی برای خود بوده است. این موضوع در کشورهای در حال توسعه به تنهایی امکان پذیر نمیباشد. در راستای همین امر، دولتمردان باید با به کارگیری روشهایی نسبت به تامین نیازهای مالی و زیرساختی کشور اقدام کنند. این روش ها شامل انواع متفاوتی از قرارداد ها در راستای جذب سرمایه و تامین نیاز مالی کشور در سطح کلان بسته می شود.

قرارداد B.O.T

یکی از انواع این قرارداد ها بی او تی است که شاید دقیق ترین تعریف لغوی این واژه را بتوان معادل قراردادهایی با مفهموم ساخت، بهره‌برداری و واگذاری ارائه کرد. این قرارداد ها در راستای تامین نیاز مالی برای احداث پروژه های بزرگ و به طور ویژه پروژه های زیر ساختی که با همکاری و مشارکت بخش خصوصی و دولتی انجام می پذیرد. طی این قرارداد بخش دولتی امتیاز تامین مالی، ساخت مراحل زیر بنایی و در کل اجرای صفر تا صد پروژه ای را به بخش خصوصی واگذار می نماید. شرکت خصوصی نیز در مقابل از امتیازات مربوط به بازپرداخت سرمایه خود استفاده میکند و تا زمان مشخصی از آنها بهره مند می شود.
قرارداد های بی او تی شامل چند نوع می شوند که در ادامه به توضیح دو مورد از آن می پردازیم.

قرارداد B.O.O.T

مالکیت تمام طول پروژه در اختیار شرکت سازنده میباشد و پس از اتمام آن به صاحبان اصلی (بخش دولتی) برمیگردد. حدود مالکیت در طول مدت پروژه و پس از آن (بین 15 تا 30 سال) تنها وجه تمایز این نوع قرارداد با "بی او تی" است و در ضمن تعهد به تحویل پروژه در پایان دوره قرارداد جزء ارکان اصلی این قرارداد است.

قرارداد B.O.O

قرارداد "بی او او" بدون محدودیت زمانی بین دو بخش دولتی و خصوصی منعقد میشود. این روش بدون انتقال مالکیت به دولت و بخش های زیر مجموعه آن میباشد. زیرا شرکت سازنده هیچ تعهدی بر مبنای تحویل و انتقال آن به دولت نداشته که در این راستا درآمد سرمایه گذار از طریق درآمد های ناشی پس از اتمام پروژه حاصل میگردد. و البته با توجه به ماهیت آن پروژه طبیعتاً متفاوت خواهد بود.